เรื่องของเด็กชายไร้หู

"ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อยได้มั๊ยคะ"
คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อห่อผ้าน้อยๆอยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อยๆคลี่ผ้าที่ห่อออกเพื่อมองใบหน้าเล็กๆ เธอกรีดร้อง..หมอต้องอุ้มเด็กออกไปอย่างรวดเร็ว เด็กทารกที่เกิดมาไม่มีใบหู ..!!

แต่กาลเวลาก็ได้พิสูจน์ว่าการได้ยินของเจ้าหนูไม่มีปัญหา ปัญหามีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก.. คือใบหูที่หายไป หลายครั้งที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียนแล้ววิ่งมาซบอกแม่ .. เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน เจ้าหนูพูดโพล่งออกมาอย่างน่าเศร้า
"พวกเด็กตัวโต..พวกมันล้อผมว่า ไอ้ตัวประหลาด"

เจ้าหนูเติบโตขึ้น หล่อเหลา เป็นที่รักของเพื่อน ๆ เค้ามีพรสวรรค์ในด้านอักษรศาสตร์ วรรณคดี และดนตรี .. เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น...
"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าวด้วยความสงสาร

พ่อของเด็กชายปรึกษากับหมอประจำครอบครัว
"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค แต่ใครล่ะจะเสียสละใบหูเพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว

- - 2 ปีผ่านไป - -

พ่อบอกกับลูกชาย
"ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ..พ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหูที่ลูกต้องการได้แล้ว ..แต่นี่เป็นความลับ"
การผ่านตัดสำเร็จด้วยดี คนคนใหม่เกิดขึ้น เค้ากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน.. ..ในวิทยาลัย จนเป็นที่กล่าวขานกันรุ่นต่อรุ่น ต่อมาได้แต่งงานและทำงานเป็นข้าราชการในสถานทูต

วันหนึ่งชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อ
"พ่อครับใครเป็นคนมอบใบหูให้ผม ใครช่างให้ผมได้มากมาย.. แต่ผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าได้เลยสักนิด"
"พ่อไม่เชื่อว่าลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก.."
"เรื่องนี้เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว" พ่อตอบ

หลายปีที่มันยังคงเป็นความลับ..
แต่แล้ววันหนึ่ง วันที่มืดมิดที่สุดผ่านเข้ามาในชีวิตลูกชาย เค้ายืนข้างพ่อใกล้หีบศพของแม่ .. พ่อค่อยๆลูบผมแม่อย่างช้าๆ และนุ่มนวล ผมสีน้ำตาลแดงถูกเสยขึ้นจนมองเห็น
"แม่ไม่มีใบหู !!" -- ใบหูของแม่ถูกตัดไป.. พ่อกระซิบผ่านลูกชาย
"แม่บอกพ่อว่าเธอดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ ..เธอไม่เคยตัดผมอีกเลย.. แต่ไม่มีใครมองเห็นว่าเธอไม่สวย จริงมั๊ย..."

"จงจำไว้ ......
สิ่งมีค่าที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น..
หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรามองไม่เห็น
ความรักที่แท้จริง.. ไม่ได้อยู่ที่เราได้ทำอะไรแล้วมีคนรับรู้ ..
หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรากระทำแล้วไม่มีใครรับรู้ ..
ความรัก.. บางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ"