"วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำก็นองเต็มตลิ่ง เราทั้งหลายชายหญิง สนุกกันจริงวันลอยกระทง" จริงๆก็ล่วงเลยมาเดือนนึงแล้วล่ะสำหรับวันลอยกระทง เคยได้ยินมั้ยที่เค้าบอกว่าคนที่เป็นแฟนกันถ้าไปลอยด้วยกันจะเลิกกัน แต่ถ้ายังไม่ได้เป็นแฟนกันก็จะได้เป็นแฟนกัน เอ๊ะ..จะเชื่อดีมั้ยเนี่ย ทางที่ดีเราไปถามผู้ที่ได้ชื่อว่าสวยที่สุดในคืนวันเพ็ญเดือนสิบสองกันดีกว่า…น้องซี นางนพมาศจุฬาฯ 2003

พี่บี : ชื่อซีแสดงว่าต้องมีพี่ชื่อเอกับชื่อบี
ซี : ใช่แล้วค่ะ

พี่บี : เอเป็นผู้ชาย
ซี : ค่ะ

พี่บี : บีเป็นผู้หญิง
ซี : อุ๊ย..ทำไมรู้ล่ะ

พี่บี : มีอะไรบ้างที่พี่ไม่รู้ แล้วห่างกันกี่ปี
ซี : ห่างกันคนละสองปีค่ะ

พี่บี : ตอนนี้ซีก็18 พี่ก็ 20 กับ 22 ดีจัง วัยใกล้ๆกัน แล้วพี่ๆจบจากที่ไหนกันบ้าง
ซี : พี่ทั้งสองคนจบจุฬาฯทั้งคู่ค่ะ พี่ เอจบวิศวะโยธา ตอนนี้ได้ทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ส่วนเจ๊บีจบรัฐศาสตร์การทูต เกียรตินิยมอันดับหนึ่งค่ะ

พี่บี : เรียนเก่งกันทั้งบ้าน แล้วซีล่ะ กับผลการเรียนที่ผ่านไปหนึ่งเทอม
ซี : ก็งั้นๆอ่ะค่ะ เพราะเทอมแรกกิจกรรมเยอะมาก

พี่บี : ชื่อมันตรินี ชื่อแปลกดี แปลว่าอะไรเหรอ
ซี : มันตรินี ผันมาจากคำว่ามนตรา แปลว่าผู้รอบรู้ ผู้หญิงเก่งทุกเรื่องค่ะ

พี่บี : ชื่อเล่นชื่อซี ถ้าเกิดพี่ให้ซีต่อชื่อเล่นเพิ่มอีกหนึ่งพยางค์ ซีจะต่อคำว่าอะไร
ซี : อือ…อะไรดีล่ะ

พี่บี : ถ้าคิดไม่ออกเดี๋ยวพี่มีให้ซีเลือกนะ
ซี : ไหนลองดู choice ซิค่ะ

พี่บี : ซีอิ๊ว
ซี : คำแรกก็ไม่อยากจะฟัง choice สองต่อแล้วล่ะค่ะ

พี่บี : ซีอุย
ซี : นั่นไงว่าแล้ว แย่ทั้งคู่

พี่บี : เอานี่แล้วกัน ซีซั่น
ซี : season in the sun ได้เปล่า

พี่บี : เก๋ๆ ล่าสุดนี้ซีได้เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในคืนวันเพ็ญเดือนสิบสองด้วย
ซี : ขนาดนั้นเลย

พี่บี : จะพูดอย่างนั้นก็ได้นะซี เพราะเป็นถึงนางนพมาศของจุฬาฯ
ซี : ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะว่ามันก็จะมีของแต่ละคณะด้วย ส่วนใหญ่นางนพของจุฬาฯจะไม่ค่อยมีคนเห็น เพราะว่าเค้าจะไปแห่ให้อธิการบดีดู หรือพวกผู้ใหญ่ที่เปิดงาน

พี่บี : เรียกสั้นๆว่านางนพตามซีก็ดีนะ ซีเล่าให้ฟังหน่อยสิว่ากว่าจะได้เป็นนางนพจุฬาฯ ต้องผ่านขั้นตอนยังไงบ้าง
ซี : คือตอนที่เลือกไปเป็นนางนพ ซีไม่รู้เรื่องเลย คือจะมีนางนพส่วนกลางหนึ่งคน นางนพคณะหนึ่งคน นางนพของคณะก็จะถือกระทงของคณะ แล้วก็จะอยู่บนเสลี่ยงของคณะ คณะก็จะเป็นคนแห่ไป แต่นางนพส่วนกลางทุกๆคณะจะส่งไปคณะละหนึ่งคน เพื่อให้อบจ. เลือกเอาแค่คนเดียวเพื่อจะไปนั่งเสลี่ยงของมหาลัย

พี่บี : อบจ. นี่ใช่องค์การบริหารส่วนจังหวัดอะไรรึเปล่า
ซี : (หัวเราะ) ไม่ใช่ค่ะ เป็นคณะกรรมการนิสิตของจุฬาฯค่ะ

พี่บี : ก็ว่าแล้วเชียว ไม่น่าเกี่ยว แล้วทั้งหมดกี่คณะ
ซี : 16 คณะค่ะ

พี่บี : พอได้นั่งเสลี่ยง รู้สึกไง รู้สึกตัวเองเหมือนเจ้านางมั้ย
ซี : ครั้งแรกก็คือกลัวมาก เพราะเค้าจะยกเสลี่ยงสูงมาก แล้วเสลี่ยงที่ใช้รู้สึกจะเป็นไม้สักทั้งอัน ก็จะไม่ได้อลังการอะไรมากมาย นี่ซีเอารูปมาให้ดูด้วย

พี่บี : อือ..นี่ใช้กี่คนหามเนี่ยะ
ซี : แปดคนค่ะ แต่ซีว่าแค่เสลี่ยงก็หนักแล้ว

พี่บี : แปดคนที่หามนี่คงต้องคัดมาเป็นอย่างดี
ซี : เค้าก็ไม่ได้คัดอะไรมากหรอกค่ะ ส่วนใหญ่เค้าก็ดูว่าล่ำพอไหวมั้ย

พี่บี : ก็พี่หมายถึงคัดความล่ำไง ไม่ใช่หน้าตา

พี่บี : แล้วเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายงามๆนี่หามาจากไหน
ซี : คณะศิลปกรรมค่ะ

พี่บี : แล้วตอนนั่งอยู่บนเสลี่ยงคิดถึงใคร ในใจคิดอะไรอยู่
ซี : นึกในใจว่าชั้นจะสะดุดผ้าถุงมั้ย เพราะผ้าถุงยาวมากประมาณหนึ่งกิโลเมตร

พี่บี : เว่อร์
ซี : เพราะจะมีตอนที่วางเสลี่ยงลง แล้วขึ้นบันไดไปยืนอยู่ข้างบน แล้วข้างล่างก็จะมีจินตลีลาร่ายรำ

พี่บี : สรุปงานนี้ก็ไม่ต้องพูดอะไร
ซี : ไม่ต้องพูดค่ะ ยิ้มอย่างเดียว

พี่บี : รู้สึกยังไงบ้างที่ได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้
ซี : จริงๆถ้าให้พูดตามตรง ก็คือดีใจ มันมีเกียรติมาก เพราะเป็นเหมือนตัวแทนคนเดียวของจุฬาฯ ถึงแม้ว่านางนพของจุฬาฯจะไม่ค่อยมีคนเห็นมาก มันเหมือนเราเป็นของจุฬาฯนะ เราเป็นคนคนเดียวที่เค้าเลือก แล้วคือก่อนที่ซีจะขึ้นเสลี่ยง ก็มีรุ่นพี่ที่จบไปแล้วเค้าพูดว่า น้องรู้มั้ยเสลี่ยงเป็นของสูงนะ คนที่มีบุญวาสนาเท่านั้นถึงจะได้นั่ง

พี่บี : ขนาดนั้นเลย
ซี : ค่ะ ก็เลยยิ่งภูมิใจ

พี่บี : ทำไงถึงจะได้นั่งกับเค้าบ้างเนี่ยะ แต่ล่ำๆอย่างพี่ เหมาะที่จะเป็นคนหามมากกว่า เออซี สงสัยมั้ยว่า ทำไมไม่เป็นนางสาวนพมาศ หรือว่าเธอแต่งงานแล้ว
ซี : อันนี้ไม่แน่ใจ แต่ทราบตำนานมาพอสังเขป ก็คือนางนพมาศจะเป็นลูกของท้าวองค์หนึ่ง ซีจำชื่อไม่ได้ แล้วก็เธอจะเป็นคนที่ประดิษฐ์กระทงได้สวยงามที่สุด

พี่บี : แล้วคืนนั้นได้ลอยกระทงด้วยรึเปล่า
ซี : ไม่ได้ลอยค่ะ เพราะมันจะมีตำนานว่าถ้าเกิดไปลอยกระทงด้วยกัน ถ้าเป็นแฟนกันจะเลิกกัน แต่ถ้าเป็นเพื่อนกันไปลอยด้วยกัน ก็จะกลายเป็นแฟนกัน

พี่บี : แหม..จะแอบถามซักหน่อยว่าคืนนั้นไปลอยกับใคร เป็นเพราะความเชื่อตามตำนานที่ครอบงำหนูไว้ทีเดียวเชียว เลยอดลอยเลย
ซี : ปีหน้าๆ

พี่บี : นางนพจุฬาฯจำเป็นต้องเป็นปีหนึ่งมั้ย
ซี : ค่ะ จำเป็นเหมือนกัน ส่วนใหญ่รุ่นพี่ที่เป็นลีดจะไม่ค่อยได้เป็นนางนพมาศ อันนี้ซีถามรุ่นพี่ว่า เกี่ยวมั้ยว่าถ้าเป็นลีดจะไม่ได้เป็นนางนพมาศ เพราะเห็นว่ารุ่นพี่ปีที่แล้วที่เป็นลีดสวยๆเยอะ แต่ไม่เห็นได้เป็นนางนพเลย รุ่นพี่เค้าก็บอกว่าไม่เกี่ยว แต่คือเหมือนว่า ที่ไม่ให้ลีดเป็นก็เพราะอยากให้คนอื่นได้ทำกิจกรรมตรงนี้บ้าง จะได้ทั่วๆกัน

พี่บี : เด็กๆเคยประกวดอะไรมาบ้าง
ซี : ไม่เคยค่ะ จริงๆแล้วนี่ก็ไม่ถือเป็นการประกวดอะไรหรอกนะคะ เพราะพอเค้าส่งส่วนกลางไป ก็จะมีอาจารย์หนึ่งท่าน แล้วก็มีพี่ๆที่เป็นคณะกรรมการนิสิต แล้วเค้าก็จะให้เรายืนให้ดู ให้ปล่อยผม ให้แสกกลางให้ดู เพราะว่า look มันจะคือให้แสกกลางแล้วตีโป่งด้วย คือทรงนกกระทุงอ่ะค่ะ

พี่บี : คิดได้ไงอ่ะ
ซี : ก็ประมาณขำๆหน่อย แต่โอเคเหมาะกับชุด แล้วเค้าก็จะดูบุคลิกเราว่า เราสง่าพอมั้ยที่จะนั่งบนเสลี่ยง ดูว่าไหล่ห่อมั้ย

พี่บี : แล้วการเป็นลีดของคณะต้องทำอะไรบ้าง
ซี : ลีดคณะตอนนี้ไม่ได้ซ้อมแล้วค่ะ เพราะว่าลีดของคณะจะซ้อมไว้สำหรับกีฬาเฟรชชี่ ทุกคณะก็จะมี แต่บางคณะก็จะไม่มีอย่างสถาปัต แล้วคณะซีได้ถ้วยลีดติดต่อกันมาปีนี้เป็นปีที่ห้าแล้วนะคะ เพราะจะซ้อมกันถึงดึกดื่นเที่ยงคืน เพื่อให้วันจริงจะได้ไม่ล้า กล้ามจะได้ไม่กระตุก

พี่บี : การเป็นลีดคณะเท่ากับเป็นการเริ่มต้นเพื่อที่จะก้าวไปสู่การเป็นลีดมหาลัยด้วยรึเปล่า
ซี : ลีดมหาลัยจะต่างกับลีดคณะก็คือมันจะต้องเหนื่อยกว่าเดิม คือตอนซีซ้อมลีดคณะก็ร้องไห้ ไม่ไหว เหนื่อยมาก การเป็นลีดมหาลัย คือมันต้องไปคัดเอง จริงๆลีดคณะก็ต้องไปคัดเองเหมือนกัน แต่เหมือนกับแบบว่ามันจะมีกำลังใจมากกว่าเพราะว่าเหมือนเราเป็นของคณะ แต่ลีดมหาลัยเราต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้น เราต้องมีเวลาจริงๆ เพราะเราต้องเสียสละมากขึ้นกว่าเดิม

พี่บี : แล้วซีอยากเป็นลีดมหาลัยมั้ย
ซี : ถ้าจะพูดตามตรง มันก็ถือเป็นครั้งนึงในชีวิต เห็นรุ่นพี่เค้าเหนื่อยมาก ซีก็เลยแบบ เฮ้ย..ไม่คัดดีกว่า ปีหนึ่งเค้าก็ไปคัดกันเยอะแต่ซีไม่ได้ไป เพราะยังไม่มั่นใจ เพราะเห็นรุ่นพี่บอกว่าเป็นแล้วข้อเสื่อม เห็นบอกว่าเต้นผิดนิดนึง จะต้องไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลสิบรอบ ประมาณว่าน่องรุ่นพี่โป่งขึ้นมาเลย ซีก็เลยกลัว

พี่บี : มีประกวดดาวคณะ ดาวมหาลัยบ้างรึเปล่า
ซี : เรื่องนี้ซีไม่ค่อยรู้เยอะ ปกติซีไม่ค่อยชอบการประกวดเท่าไหร่อ่ะค่ะ อย่างเพื่อนซีอยู่เกษตร เค้าจะมีจัดเป็นการประกวดขึ้นมาเลย แต่อย่างจุฬาฯไม่น่าจะมี อย่างคณะซีพูดได้ว่าคนสวยเยอะมาก ปีสองมีรุ่นพี่ที่สวยแบบ พอจะเป็นดาราได้เยอะมากจริงๆ ค่ะ

พี่บี : ผู้หญิงเก่งในสายตาซีคือใคร
ซี : ซีว่าคุณแม่นะคะ

พี่บี : พูดถึงคุณแม่ให้ฟังบ้างสิ
ซี : คุณแม่เป็นคนเรียบง่าย ธรรมดานะ ซีว่าคุณแม่เก่งมากทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าแต่งหน้า วาดรูป ไม่ว่าเรื่องสมุนไพร เรื่องอะไรที่ซีถาม คุณแม่จะรู้ทุกเรื่อง แล้วก็เหมือนซีจะได้ซึมซับมาบางส่วน คุณแม่พูดเสมอว่าไม่ว่าเราจะอยู่ในฐานะไหน เราควรทำทุกอย่างให้เป็น ไม่ใช่ชี้นิ้วสั่งคนอื่น

พี่บี : นิสัยส่วนตัวซีเป็นยังไง
ซี : เมื่อก่อนซีจะเป็นคนเอาแต่ใจ แต่คือเหมือนกิจกรรมจะสอนอะไรเราหลายๆอย่าง เพราะฉะนั้นถ้ารุ่นน้องมาขอคำแนะนำซีก็จะบอกว่า ให้เก่งในตำราก็ถูก แต่ถ้าไม่มีประสบการณ์ ไม่เคยทำกิจกรรมมา น้องก็ได้แค่นั้น เพราะว่ากิจกรรมมันก็เหมือนดัดนิสัยเราไปด้วยในตัว นอกจากนั้นซีก็จะเป็นคนขี้เล่น ใจเย็น

พี่บี : เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง
ซี : ตอนม.1ถึงม.3 ซีจะเรียนไม่ค่อยเก่ง เล่นไปวันๆ แต่พอม.4ซีจะคิดแล้วว่า อยากเรียนสายศิลป์ภาษาฝรั่งเศส เพราะคิดว่าภาษาเหมาะกับซีที่สุดแล้ว คือซีชอบศิลปะ ชอบภาษา เพราะฉะนั้นวิชาที่เกี่ยวกับศิลปะ หรือว่าภาษาอังกฤษซีจะเก่งกว่า ถ้าเกิดให้เรียนเลขเรียนวิทย์ บางทีก็ป่วยเลย โอเคหลักๆของภาษา ซีคิดว่าคงจะเข้าอักษรหรือไม่ก็นิเทศ ซีก็เข้าไปขอคำแนะนำอาจารย์ เค้าก็บอกว่าเข้าอักษรสิ